تقدیم به شهدا، رزمندگان، جانبازانو آزادگان کارگر

پیکرتراش

من از بینوایی نیم روی زرد / غم بینوایان رخم زرد کرد

برای یک لحظه از کار باز ایستاد و به چهره مجسمه نگاه کرد. نگاهی عمیق و جستجوگر؛ ولی آن چیزی را که دلش می خواست، در چهره و صورت مجسمه کارگر پیدا نکرد. کاردک کوچکی را که در دستش بود با نا امیدی به روی میز کارش گذاشت. از اینکه نتوانسته بود چهره کارگر را آنطوری که می خواست، خلق کند، حسابی ناامید شده بود. کمی از میز کار و مجسمه فاصله گرفت و با دقت بیشتری به صورت مجسمه کارگر نگاه کرد. چین های روی پیشانی او را با دقت ورانداز کرد؛ دلخور بود از اینکه نتوانسته، خستگی ناشی از فقر را در چین های روی پیشانی او پیاده کند. به آرامی نگاهش را از روی پیشانی مجسمه به گوشه های چشم آن سراند و چشم در چشم او انداخت. صورت تکیده ی او را نگاه می کرد و با خود می اندیشید که با چشم های مجسمه چه کند تا بیننده متوجه نا امیدی آن شود؟ چه کند تا چشم هایش بی فروغ تر جلوه کند؟ کارگری که در زیر مخارج زندگی کمرش خم شده چشمانش چگونه است؟ اینها سؤال هایی بود که از خود می پرسید. بارها صورت کارگران زحمتکش را دیده و تجربه کرده بود، ولی برایش سخت بود و نمی توانست روی مجسمه اش پیاده کند. حالت نیمه باز دهان مجسمه نظرش را جلب کرد. گویا خوب از آب درآمده بود. حالت دهان و چین های عمیق روی گونه هایش، دهان نیمه باز و چهره ی هاج و واج، حکایت از آن داشت که مجسمه حرف های زیادی برای گفتن دارد که همه اش بوی یأس و ناامیدی و فقر و درماندگی را می دهد. کمی خوشحال شد؛ دهان نیمه باز، لبهای خشک و ترکیده، شکاف ها و چین های عمیق دو طرف صورت حکایت های درون آن کارگر را به وضوح نشان می داد؛ ولی از چشم ها و پیشانی او راضی نبود. چه کار می بایست بکند تا روزهای بیکاری و بی پولی و فقر و درماندگی از پیشانی و چشم های او بیرون بریزد؟! با خود اندیشید و گفت: وقتی زیر نیم تنه مجسمه نوشتم "کارگر" همه بینندگان متوجه کم و کاستی های زندگی و فقر او خواهند شد. ولی باز قانع نشد و با خود گفت: نه! این نویسنده است که می تواند با کلمات بازی کند و در جمله هایش ذوب شدن یک کارگر را که نیمی از سال را بیکار است، به خواننده خود القا کند. من باید چهره تکیده و نگون بختی را به بینندگان نشان بدهم تا فقر و تهیدستی کارگر را در صورت نا امیدش پیدا کنند. ...