دکتر طاهره صفار زاده ادیب دوران

به یاد ادیب زمانه، شاعره، مترجم و خادم القرآن و به بهانه سومین سالگرد درگذشت

"دکتر طاهره صفارزاده "

مرا در زندگی مگذار غافل / چو مردم بوسه بر خاکم چه حاصل

دکتر طاهره صفار زاده در 27 آبان 1315 در سیرجان در خانواده ای مؤمن، متعهد و عارف پا به عرصه وجود گذاشت که در طفولیت و در همان ابتدای کودکی پدر و مادر را از دست داد و سرپرستی او به عهده ی جدش مرحوم حاج میرزا علیرضا ی بزرگ صفار سیرجانی قرار می گیرد که پس از مدتی این عزیز را هم از دست می دهد و تحت سرپرستی شوهر خواهرش قرار می گیرد. وی در 6 سالگی قرآن را آموخت و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در کرمان گذراند و برای ادامه تحصیل به تهران آمد و در همان سال اول در رشته زبان انگلیسی قبول شده و پس از اخذ لیسانس به عنوان مترجم متون فنی در شرکت ملی نفت شروع به کار می نماید. پس از مدتی با بورس تحصیلی شرکت نفت به منظور گرفتن فوق لیسانس عازم انگلستان می شود و سپس جهت اخذ دکترا راهی آمریکا شده و استعفای خود را – به علت مخالفت ادامه تحصیل وی در آمریکا -  از شرکت نفت اعلام می دارد و در دانشگاه (آیووا) آمریکا شروع به تحصیل در رشته نقد تئوری علمی در ادبیات جهان می نماید و پس از پایان کار و تحصیلات و فعالیت های سیاسی در آمریکا از آنجا به ایران باز می گردد. وی در سال 1349 به استخدام دانشگاه ملی (شهید بهشتی) در می آید و پس از پیروزی انقلاب اسلامی به عنوان رئیس دانشگاه شهید بهشتی و رئیس دانشکده ادبیات همان دانشگاه ادامه کار می دهد.

طاهره صفارزاده در 13 سالگی شعر را شروع کرده که تا اکنون بیش از 50 اثر شعری دارد و می توان گفت که (آدمک)، (رهگذر مهتاب)، (چتر سرخ) و (طنین در دلتا) از معروف ترین آنها است که اصلاحگری در شعر او همچون اشعار اقبال لاهوری و مولوی موج می زند. تعهد انسانی، اندیشه محوری و دین باوری و مفهوم گرایی از مشخصات بارز شعر اوست. آخرین مجموعه او (جلوه های جهاد) است. از آثار دیگر او کتابی در نقد ترجمه در زمینه های ادبیات و علوم قرآنی را می توان به حساب آورد و 36 کتاب زبان تخصصی, مشهور به کتاب های (سمت) از ویراستاری متبحرانه وی برخوردار است. کتاب اصول مبانی ترجمه او به عنوان کتاب درسی دانشجویان و دانش پژوهان یکی دیگر از آثار اوست.

در سال 1367 در "فستیوال بین المللی شعر داکا" به عنوان یکی از پنج عضو بنیانگذار کمیته ترجمه آسیا برگزیده شد. افتخار بزرگ او به عنوان آغاز کننده شعر دینی نیمایی و بنیانگذار حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی در تاریخ ادبیات ایران توجه محافل و مجامع ادبی و علمی جهان را چنان جلب کرد که در سال 1385 از سوی سازمان نویسندگان دو قاره آسیا و آفریقا(Afro Asian Writers Organization) به عنوان برجسته ترین زن مسلمان جهان انتخاب گردید و جوایزی در حد ارزش جایزه نوبل دریافت کرد که این سند افتخاری برای عموم زنان مسلمان ایرانی است. در بخشی از نامه ی این سازمان آمده است: از آنجا که دکتر طاهره صفارزاده – شاعر و نویسنده برجسته ایرانی – مبارزی بزرگ و نمونه والای یک زن دانشمند و افتخار آفرین مسلمان است، این سازمان ایشان را به پاس سابقه طولانی مبارزه و کوشش های علمی گسترده به عنوان شخصیت برگزیده سال جاری انتخاب کرده است.

وی جزو مترجمین و قرآن پژوهانی است که می توان ترجمه او را از قرآن کریم، یگانه و منحصر به فرد دانست که با ترجمه قرآن کریم خدمت شایانی به زبان فارس کرد که قابل تقدیر است. وی پس از انتشار قرآن کریم در سال 1380، که شاهکار و گل سرسبد آثارش می باشد و حاصل 40 سال عمر او برای جاودانه شدن کلام خدا با زبان انگلیسی است – که حقیقتا هدفش جاودانه شد – به عنوان "خادم القرآن" نائل گردید که می توان گفت لقب جاودانه ی اوست.

در این اواخر مشغول به ترجمه ی نهج البلاغه به زبان انگلیسی بود که عمر او کفایت نکرد و در کمال ناباوری در سن 72 سالگی رخت از جهان بر بست و کارهایش نا تمام ماند و در پاییزی غم بار در صبح روز شنبه 4 آبان 1387 ساعت 9:30 در بیمارستان ایرانمهر تهران با این دنیای دون خداحافظی کرد و رفت. در پاییز آمد و در پاییز هم رفت.

یادش گرامی باد