نوشته های غلامرضا قاضی  (شاپور )

دلی را کز آسمان و دایره افلاک بزرگ تر است و

فراخ تر و لطیف تر و روشن تر،

بدان اندیشه و وسوسه چرا باید تنگ داشتن و عالم

خوش را بر خود چون زندان، تنگ کردن؟

چگونه روا باشد عالم چون بوستان را بر خود چو

زندان کردن؟

همچو کرم پیله، لعاب اندیشه و وسوسه و خیالات

مذموم بر گردِ نهادِ خود تنیدن، و در میان زندان

شدن و خفه شدن.

ما آنیم که زندان را بر خود بوستان گردانیم.

شمس تبریزی